Op papier klinkt de nieuwe aanpak van de overheid tegen pornografie als een briljant idee.
Bron:Â Metro.co.uk Engelstalig
In het Verenigd Koninkrijk heeft Alex Davies-Jones, minister voor slachtoffers en geweld tegen vrouwen en meisjes, aan Metro laten weten dat het illegaal zal zijn om zonder toestemming afbeeldingen te maken of te delen die met sperma zijn bewerkt, of om incest of stiefgezinspornografie af te beelden op websites met een X-rating.
Een specifiek voorstel binnen deze strengere maatregelen – het beperken van het maken van screenshots of het opslaan van intieme afbeeldingen en video’s – wordt gepresenteerd als een manier om de verspreiding van dergelijke content zonder toestemming tegen te gaan.
Als dominatrix en kinkmodel die al bijna 30 jaar erotische content online verkoopt, zou je verwachten dat ik ze zou toejuichen.
Mijn werk wordt immers regelmatig gestolen. Mijn hele OnlyFans-account – alle 6500 foto’s en 916 video’s – wordt met vervelende regelmaat in zijn geheel gedownload en belandt vervolgens op een of andere dubieuze website.
Eerlijk gezegd is OnlyFans best goed in het verwijderen van gekopieerde content zodra je ze waarschuwt, maar het duikt al snel ergens anders weer op. Het is net een virtueel spelletje ‘whack-a-mole’.
Veel amateurmodellen vertellen me dat ze hun gezicht alleen ‘achter een betaalmuur’ laten zien, en dan moet ik uitleggen dat er zoiets als een betaalmuur niet echt bestaat. Als het eenmaal online staat, heb je er geen controle meer over. Tenzij je iets doet waarvan je het prima vindt dat je moeder het ziet, moet je het niet doen.
Zal het verbieden van screenshots helpen? Ik vermoed dat de nieuwe regel een van die goedbedoelde internetmaatregelen is die in theorie geweldig klinken, maar in de praktijk volledig in duigen vallen.
Als iemand een screenshot wil maken, dan doet hij dat wel. Je kunt de screenshotknop in een app blokkeren, natuurlijk. Maar je kunt niet voorkomen dat iemand een andere telefoon pakt en een foto van het scherm maakt. Of dat iemand schermopnames maakt met software van derden. Of dat iemand het videobestand op een van de vele andere, ietwat nerdachtige manieren kopieert die ik niet helemaal begrijp.
Het resultaat? De mensen die de grenzen van makers respecteren, zullen zich aan de regels houden. De mensen die dat niet doen, zullen gewoon een omweg vinden. En dat is nu al het verhaal van het internet voor volwassenen.
Ik verkoop video’s en foto’s via abonnementsplatformen, en de overgrote meerderheid van mijn klanten is respectvol. Ze betalen, geven een fooi, genieten van de content en houden het op de juiste plek.
Maar de kleine minderheid die het wil herverspreiden, laat zich niet afschrikken door beleefde waarschuwingen over auteursrecht. Als ze iets willen lekken, lekken ze het wel. Het dubbel illegaal maken zal ze niet tegenhouden.
Een andere ongemakkelijke realiteit is dat makers van volwassen content hun hele carrière hebben opgebouwd rond de werking van het internet, inclusief screenshots.
Ik zie regelmatig foto’s van tientallen jaren geleden opduiken op fanwebsites. Gratis clips, herplaatste afbeeldingen en virale momenten zijn vaak de manier waarop mensen nieuwe makers ontdekken.
Een korte screenshot op een forum, een uitgeknipte clip op sociale media of een meme-achtig moment uit een video kan iemand laten kennismaken met een artiest waar ze nog nooit van gehoord hebben. Is dat technisch gezien piraterij? Soms wel. Maar is het ook onderdeel van hoe online cultuur zich verspreidt? Absoluut.
Veel makers accepteren stilletjes dat een beetje contentverspreiding daadwerkelijk kan leiden tot meer betalende abonnees. De interneteconomie draait in de eerste plaats op aandacht, en pas in de tweede plaats op geld.
Er bestaat ook het risico dat dit soort regels het leven juist moeilijker maken voor de mensen die ze zogenaamd beschermen. Als platformen ineens verantwoordelijk worden voor het voorkomen van screenshots van intieme content, is de eenvoudigste oplossing wellicht om in de eerste plaats minder content voor volwassenen aan te bieden.
Historisch gezien is dat precies wat er vaak gebeurt. Wanneer er nieuwe online veiligheidsregels verschijnen, zijn makers van content voor volwassenen vaak de eersten die van platforms worden verdreven, door algoritmes worden beperkt of onder een laag moderatie bedolven raken.
We hebben het al eerder gezien met betaalverwerkers, verboden op sociale media en reclamebeperkingen. Er bestaat dus een gegronde angst onder mensen in de branche dat ‘het beschermen van porno’ soms uitmondt in ‘het volledig verwijderen van porno’.
Dit alles betekent niet dat de bescherming van slachtoffers van misbruik van intieme beelden niet ontzettend belangrijk is. Natuurlijk wel. Zeker gezien het feit dat alleen al in Engeland en Wales ongeveer 4,4 miljoen mensen te maken hebben gehad met bedreigingen om hun intieme beelden zonder toestemming te delen . Het delen van beelden zonder toestemming kan verwoestende gevolgen hebben , en overlevenden verdienen absoluut betere bescherming .
Maar het is niet altijd zo eenvoudig om professionele erotische content op één hoop te gooien met wraakporno, zoals beleidsmakers graag willen doen geloven.
Het ene is werk dat met wederzijds goedvinden door professionals wordt gecreëerd en verkocht; het andere is misbruik. Door ze als hetzelfde probleem te beschouwen, kunnen oplossingen worden gevonden die beide problemen ernstig schaden.
Het echte probleem bij misbruik van intieme afbeeldingen is bijvoorbeeld niet alleen de screenshot zelf, maar de kwaadwillige intentie achter het delen ervan.
Hoewel een verbod op screenshots misschien een doorslaggevende oplossing lijkt, bestaat het risico dat hiermee alleen het symptoom in plaats van de oorzaak wordt aangepakt, wat voor mij en mijn collega’s weer een heleboel nieuwe problemen kan opleveren.
In mijn werk staan ​​toestemming en grenzen centraal in alles wat ik doe – daarom is het ironisch dat het internet daar nog steeds zoveel moeite mee heeft.
