Bron: Metro.co.uk
VK – Het valt niet te ontkennen dat Bonnie Blue invloed heeft gehad op de porno-industrie, maar ik vrees dat haar recente documentaire het schoolfantasygenre een slechte naam heeft bezorgd.
In de film zien we schokkende beelden van Bonnie die een groep jonge en onervaren OnlyFans- makers bijeenroept om een schoolscène te filmen – en dat zonder betaling. Maar dit staat in schril contrast met hoe ik mijn eigen projecten aanpak.
De afgelopen 20 jaar heb ik ‘ schoolwerk ‘ gedaan – een vast onderdeel van pornografie – en hoe controversieel het ook mag klinken voor de niet-ingewijden, in mijn ervaring gaat het helemaal niet om oudere mensen die met minderjarige leerlingen naar bed willen.
De waarheid is dat er veel, niet-angstaanjagende, redenen zijn waarom mensen schoolscènes aantrekkelijk vinden.
De meesten van ons voelden immers hun eerste seksuele gevoelens op school. Je eerste verliefdheid was misschien wel een andere leerling of misschien zelfs een leraar.
Het opnieuw creëren van dat laatste – het toonbeeld van vrouwelijke aantrekkelijkheid, met kousen, hakken, kokerrok, zijden blouse, lelietjes-van-dalen-geur, vriendelijk maar streng zijn – heeft mijn hypotheek al tientallen jaren afbetaald.
Als je een kinky inslag hebt, heb je des te meer reden om van een schoolomgeving te genieten. Het aantrekken van een schooluniform is een snelle manier om je klein en kwetsbaar te voelen, terwijl je machteloos wacht op andermans bevelen. Je kunt de besluitvorming en elk gevoel van autonomie opgeven, al is het maar voor even.
Dit is, vermoed ik, de reden waarom ik zo vaak als spelleider word gevraagd. Regelmatig zeg ik: ‘Je kent de regels hier, en ook de consequenties als je ze overtreedt.’
In films, tijdens sessies en tijdens vrije dagen zijn schoolscènes diepgeworteld in de Britse psyche. Educatieve rollenspellen vormen waarschijnlijk 50% van al mijn sessies.
Voor zover ik weet, zijn het slechts rollenspellen waaraan hele gebouwen en dagen gewijd zijn. Ik ben directrice van Whipstock Grange, een school die ik regelmatig organiseer.
Op school hebben we meestal een twaalftal ondeugende leerlingen, jongens en meisjes. Als je je discipline graag combineert met een portie gestreepte stropdassen en briefpapier, kan ik het van harte aanbevelen.
Het gebeurt al tientallen jaren in een omgebouwde bungalow met een eetzaal, een nablijfruimte, een klaslokaal, een kleedkamer en een kantoor voor de schooldirecteur.
Een slimmerik had berekend dat ik bij mijn laatste optreden wel 1300 stokslagen had gegeven: geen wonder dat ik half slapend naar huis reed.
Whipstock biedt lessen, examens, psalmen, schoolmaaltijden, kleine melkflesjes, blokfluitoefeningen: het heeft zijn eigen embleem en regels, en liefhebbers die liever met een egel douchen dan een schooldag missen. Dat alles gepropt in acht uur voor slechts £160 – hoewel ik £300 mee naar huis neem voor mijn dag hard werken.
Ik ben ook directrice van een andere mooie instelling: GBS, oftewel Girls’ Boarding School. Deze school reist door heel Europa en organiseert lange weekenden voor 20 tot 50 vrouwen die de rollen van schoolmeisjes willen spelen.
En dat doen ze niet halfslachtig: schorten, haarlinten, bijpassende tassen en etui’s worden maanden van tevoren besteld en besproken in WhatsApp- groepen.
Ze komen van alle continenten om shepherd’s pie te eten, lezingen bij te wonen (van A History of the Vikings tot Who was the Matilda in Waltzing Matilda) en natuurlijk om een pak slaag te krijgen.
Er is ook een enorme vraag naar plekken. We hadden vrouwen uit de VS , Finland , Noorwegen, Zweden, Schotland, Frankrijk, Hongarije en nog veel meer, die met gebroken harten geen plek voor hen konden vinden.
Ik ontmoette de schooldirecteur (ook een dominante vrouw) voor het eerst op fetlife.com – beschouw het maar als een Facebook voor perverselingen. Toen hij me vroeg om naar een kostschool voor meisjes te gaan, was ik ervan overtuigd dat het allemaal een ingewikkelde fantasie moest zijn, bedacht voor zijn plezier.
Pas toen ik een vliegticket en een stapel geld in de post kreeg, besefte ik dat het misschien toch de moeite waard was om te bekijken. Ik had me niet kunnen voorstellen hoeveel wilde maar luxueuze weekenden me zouden lonken.
De ‘scholen’ vinden overal in Europa plaats in prachtige afgelegen landhuizen, vaak met boomgaarden, pony’s, meren, sauna’s en feestelijke hot tubs, waar u achterover kunt leunen met een drankje en kunt kijken naar het noorderlicht dat door de nachtelijke hemel schijnt.
De meeste leraren zijn mannen, wat betekent dat ik als vrouw erg gewild ben voor foto’s en spelsessies. Dat is een flinke oppepper voor mijn oude ego.
Hoewel ik sommige lezingen erg leuk vind, moet ik toegeven dat ik al die rollenspellen op school een beetje flauw vind. Maar ik geniet wel van de pak slaag, de loonstrook van £1000 en de onbeperkte hoeveelheid Schnapps.
Spanking voor het plezier gebeurt al minstens 25 eeuwen. Sommige van mijn cliënten willen alleen een aangename gloed op hun billen, maar velen willen veel meer, en in tegenstelling tot spanking zelf is dit een recente ontwikkeling.
Ze willen dat hun pijn betekenis heeft. Ze willen een verhaal naspelen. Ze zijn er om zich te onderwerpen, hun autonomie op te geven, een magische plek te vinden of ernaar terug te keren die niemand anders begrijpt.
Sommigen willen een puppy, slaaf of crimineel zijn, maar de overgrote meerderheid van mijn cliënten wil schoolkind zijn.
Het is niet mijn persoonlijke fantasie: ik haatte school. Maar geld? Geld is wel degelijk mijn fantasie. En toevallig zijn mijn ‘leerlingen’ vaak goed verdienende professionals buiten mijn koude klaslokaal.
Terwijl zij betalen voor een fantasie van onderwerping, leef ik in de realiteit van een zeer comfortabel pensioenplan.
